Αρνητικότατη η εικόνα της Κύπρου, μετά και τις νέες αποκαλύψεις των φακέλων «Cyprus Confidential». Προηγήθηκαν βέβαια κι άλλες ανησυχητικές αποκαλύψεις, με ηχηρότερες τα Panama Papers, την υπόθεση Αλ Τζαζίρα, εκθέσεις ΟΑΣΕ, Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, κοκ. Ταυτισμένη η χώρα μας, με διαφθορά, μίζες , «χρυσά διαβατήρια» και ανίερες δοσοληψίες κερδοσκόπων. Στον τοίχο και για άλλες παραβιάσεις, με εμπλοκή δικηγορικών γραφείων.
Χρειάζεται σκληρή δουλειά για ανατροπή της εικόνας, από σύγχρονους Ηρακλείς που θα καθαρίσουν τον σταύλο, από το σαθρό κατεστημένο και τη σαπίλα. Δύσκολο εγχείρημα, όχι όμως ακατόρθωτο. Πρέπει να επιστρατευτούν οι καταλληλότεροι. Άνθρωποι έντιμοι, καθαροί, αποτελεσματικοί. Αδιάφθοροι. Με τόλμη και παρρησία. Γνώσεις και εμπειρίες. Ψηλό αίσθημα πατριωτισμού και ευθύνης. Όραμα και συλλογικότητα δράσης.
Τέτοιοι άνθρωποι είναι συνήθως αποστασιοποιημένοι εκούσια ή ακούσια από τα κοινά. Το ίδιο το διεφθαρμένο σύστημα φροντίζει να τους «εξοστρακίσει» γιατί αποτελούν κίνδυνο στην ανέλιξη «των αρεστών», γιατί υπηρετούν αρχές και όχι πρόσωπα. Γιατί απορρίπτουν τον ρόλο νεροκουβαλητή στη μυλόπετρα διαφθοράς και υπόγειων συναλλαγών. Γιατί ψάχνουν την αλήθεια, χωρίς φτηνά άλλοθι και δικαιολογίες. Γιατί αναζητούν αίτια και αιτιατά, για να διορθώσουν κακώς έχοντα.
Από μηχανής Θεοί δεν υπάρχουν. Χωρίς πραγματικούς ζηλωτές της αλήθειας, η κοινωνία παραπαίει. Η αξιακή κατηφόρα συνεχίζεται. Το ίδιο και ο απαξιωτικός ψίθυρος «από εκεί, το ψευδοκράτος, κι από εδώ, το κλεφτοκράτος!». Γιατί όντως, στο παράνομο ψευδοκράτος παραβιάζονται νόμοι και το διεθνές δίκαιο. Λειτουργεί ένα προτεκτοράτο όπου ξεπλένεται μαύρο χρήμα, από παράνομους, ολιγάρχες και διεφθαρμένους. Οργιάζει ο παράνομος σφετερισμός της κλεμμένης γης, από Ρώσσους, Ισραηλίτες, Ιρανούς και άλλους συνεργούς του τουρκικού κατεστημένου. Αν αληθεύουν και οι διαδόσεις περί εμπλοκής Ελληνοκυπρίων δικηγόρων, ο διασυρμός της Κυπριακής Δημοκρατίας επιτείνεται, αφού αδυνατεί να ελέγξει όσα συμβαίνουν στα κατεχόμενα.
Στις ελεύθερες περιοχές νωχελικά αντιμετωπίζονται οι παρανομίες. Διαχρονικές έρευνες και πορίσματα παραμένουν ερμητικά κλειστά σε συρτάρια ή παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες δικαστηρίων. Η διαχρονική ατιμωρησία μετατράπηκε σε ασυδοσία. Η παθητική ανοχή πολιτείας και κοινωνίας ενσωματώθηκε δυστυχώς στο DNA μας. Γίναμε στην πλειοψηφία, παθητικοί παρατηρητές γεγονότων, που θάπρεπε να μας ταρακουνούν συνθέμελα. Κατεβαίνουμε σε διαμαρτυρίες μόνο, για μισθολογικές αναβαθμίσεις και ωφελήματα. Κρυβόμαστε στο καβούκι μας όταν λεηλατείται η κατεχόμενη γη, τουρκοποιούνται και παράνομα σφετερίζονται περιουσίες. Εκλιπαρούμε τρίτους να νοιαστούν, όταν οι ίδιοι σηκώνουμε τα χέρια. Δεν είμαστε ικανοί, για μία έστω μαζική διαμαρτυρία. Υποκύψαμε στην μοιρολατρία και στον ωχαδελφισμό. Βρίσκουμε φτηνές δικαιολογίες για να κρύψουμε την αδιαφορία, τη νωχελικότητα, την ενοχή. Σιωπούμε όταν βλέπουμε γύρω μας την αξιακή κατρακύλα.
Χάσαμε τον βηματισμό, ως άτομα και ως κοινωνία. Γράφουμε καθημερινά σε παλιά παπούτσια, αρχές, αξιοπρέπεια και ηθική. Παραμένουμε βαθιά ανατολίτες σε θέματα νοοτροπίας, στερεοτύπων, ταμπού και προκαταλήψεων. Ανεχόμαστε τον ραγιαδισμό, το ρουσφέτι, το βόλεμα. Δεν διορθωνόμαστε. Κι όταν πατώνουμε σε ευρωπαϊκές και διεθνείς συγκριτικές έρευνες, σε επίπεδο γνώσεων του εκπαιδευτικού μας συστήματος, (όπως πρόσφατα στην αξιολόγηση μαθητών PISA), αλλά και για παραλείψεις στην υιοθέτηση καλών πρακτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ψάχνουμε ξανά για δικαιολογίες. Δρούμε ως Επιμηθείς αντί ως Προμηθείς. Αντί να δίνουμε σημασία στην πρόληψη δημοκρατικών ελλειμμάτων, βίας, ανισοτήτων, παραβιάσεων νόμων, ευρωπαϊκών και άλλων οδηγιών, τρέχουμε εκ των υστέρων. Για τα κακά «φταίνε οι άλλοι». Ποτέ, ο κακός μας εαυτός. Επιστρατεύουμε το «δημόσιο συμφέρον» ως μόνιμη δικαιολογία για συγκάλυψη ατασθαλιών, σκανδάλων, κακοτεχνιών, παρεκτροπών, λαθών. Μας βολεύει η ανυπαρξία ελέγχου, λογοδοσίας και τιμωρίας, για να λειτουργούμε αυθαίρετα. Παρεκτροπές επί παρεκτροπών, εκπτώσεις επί εκπτώσεων, με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό της κοινωνίας σε επικίνδυνες ατραπούς, αποπροσανατολισμού και αποχαύνωσης.
Κι όμως, ΜΠΟΡΟΥΜΕ να αλλάξουμε νοοτροπίες, τρόπο σκέψης, τρόπο ζωής, αν συνειδητοποιήσουμε πως δεν πάει άλλο. Δυστυχώς, ΠΑΤΩΣΑΜΕ!
Ώρα για την αντίστροφη πορεία. Αρχίζοντας από το εκπαιδευτικό σύστημα. Με αναγκαίες και σωστές μεταρρυθμίσεις παντού. Στην τοπική αυτοδιοίκηση. Στη δημόσια υπηρεσία. Στον τομέα της δικαιοσύνης. Αξιολογώντας ακριβοδίκαια, αξιολογητές και αξιολογούμενους. Επιβραβεύοντας τους πραγματικούς αρίστους. Απομονώνοντας τους αρεστούς, που συντηρούν τις κακοδαιμονίες ενός χρεωκοπημένου διεφθαρμένου συστήματος.
Η εξυγίανση χρειάζεται όραμα, στρατηγική, τομές, λογοδοσία, βελτιώσεις, αναδομήσεις, αποτέλεσμα. Ένα σύγχρονο μοντέλο «management» για το δημόσιο, για να ξεκινήσει επιτέλους μια ειρηνική επανάσταση αναδόμησης για την καλύτερη Κύπρο που μας αξίζει!